Dolina Kościeliska zimą to jedna z tych tras w Tatrach Zachodnich, które idealnie nadają się na spokojny dzień w górach. Bez stromych podejść, bez technicznych trudności, za to z klimatem, ciszą i pięknymi widokami. To świetna propozycja zarówno na pierwszą zimową wycieczkę w Tatry, jak i na dzień, kiedy po prostu chcemy iść przed siebie i chłonąć zimowy krajobraz.

Start w Kirach – ruszamy Doliną Kościeliską

Startujemy w Kirach, przy wejściu do Doliny Kościeliskiej. Tu zostawiamy samochód na parkingu i kupujemy bilet do Tatrzańskiego Parku Narodowego. Od samego początku kierujemy się zielonym szlakiem, który prowadzi nas bezpośrednio dnem doliny, aż do schroniska PTTK na Hali Ornak. Cała trasa prowadzi łagodnie, dlatego Dolina Kościeliska zimą jest tak chętnie wybierana przez osoby początkujące oraz rodziny z dziećmi. Co więcej, zimą szlak jest zazwyczaj dobrze przedeptany, co dodatkowo zwiększa komfort wędrowania.

Warto jednak wspomnieć, że Dolina Kościeliska kryje w sobie wiele atrakcji. Znajduje się tu mnóstwo rozwidleń, które prowadzą m.in. do Wąwozu Kraków, jaskini czy nad urokliwy Staw Smreczyński. W tej wycieczce skupiamy się jednak wyłącznie na prostym szlaku, prowadzącym do schroniska.

Dolina Kościeliska zimą – opis trasy 

Idziemy szeroką drogą wzdłuż potoku Kościeliskiego i po kilku minutach docieramy do rozległej polany, która nosi nazwę Wyżnia Kira Miętusia. Ta otwarta przestrzeń w zimowej scenerii robi niesamowite wrażenie. Na końcu polany, odbija czerwony szlak, prowadzący na Czerwone Wierchy, jednak my kontynuujemy naszą wędrówkę zielonym szlakiem w stronę schroniska PTTK na Hali Ornak.

Dolina Kościeliska zimą – obejrzyj film ze szlaku z Kir do schroniska PTTK na Hali Ornak.

Dalej szlak prowadzi przez kolejne, malownicze odcinki doliny, aż docieramy do Hali Pisanej, otoczonej przez skaliste turnie. Zimą to miejsce wygląda niesamowicie urokliwie i spokojnie, a otwarta przestrzeń pozwala na podziwianie górskiego krajobrazu. To doskonały punkt na krótką przerwę. Stąd do celu naszej zimowej wędrówki pozostaje ok. 35 minut spokojnego marszu.

Od tego momentu ścieżka znika w lesie i doprowadza nas do schroniska PTTK na Hali Ornak, stojącego w sercu doliny. To idealne miejscem na odpoczynek po spacerze. Można napić się gorącej herbaty i rozgrzać, podziwiając zimowy widok na Błyszcz i Bystrą. Na parking wracamy tą samą trasą.

 Zimowe warunki i bezpieczeństwo

Dolina Kościeliska jest trasą łatwą i przyjemną, jednak zimowe warunki wymagając ostrożności. Pamiętajcie o sprawdzeniu prognozy pogody, odpowiednim ubiorze i zabraniu termosu z herbatą, wówczas wędrówka nie powinna sprawić Wam żadnych problemów.

Ponieważ zimą dzień jest krótki i szybko zapada zmrok, warto wyruszyć na trasę odpowiednio wcześnie, dodatkowo zabierając ze sobą czołówkę lub latarkę. Przy ubitym śniegu i oblodzeniach bardzo pomocne okażą się raczki turystyczne, które znacząco poprawią komfort i bezpieczeństwo chodzenia.

Dzięki tym przygotowaniom Dolina Kościeliska zimą stanie się bezpiecznym i przyjemnym miejscem na spacer w Tatrach.

Podsumowanie

Dolina Kościeliska zimą to łatwa, widokowa i bardzo klimatyczna trasa. Jeśli szukasz miejsca, gdzie możesz bezpiecznie i bez pośpiechu poczuć zimowe Tatry — ten wybór będzie strzałem w dziesiątkę.

 DROGI CZYTELNIKU!

Mam nadzieję, że znalazłeś na blogu potrzebne informacje, które ułatwią Ci zaplanowanie własnych wędrówek. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz drobny napiwek w postaci wirtualnej kawy lub zajrzysz na stronę sklepu. Dzięki Twojemu wsparciu, będzie mi zdecydowanie łatwiej tworzyć kolejne wpisy. Z góry serdecznie dziękuję 🙂

Artykuł Dolina Kościeliska zimą – opis trasy, mapa, film pochodzi z serwisu Parvati design.

Czerwone Wierchy, to cztery szczyty Tatr Zachodnich, które przyciągają turystów przez cały rok. Jednak najbardziej urzekają jesienią, kiedy ich trawiaste zbocza przybierają czerwono-złote barwy. Trasa nie jest trudna technicznie, nie znajdziecie tu eksponowanych miejsc, za to z pewnością przyda się dobra kondycja. Pamiętajcie również, że w niektórych miejscach szlak biegnie blisko urwisk, co przy złej pogodzie – zwłaszcza we mgle lub śniegu – wymaga zachowania szczególnej ostrożności.

Na Czerwone Wierchy prowadzi kilka szlaków. Dziś skupię się na jednym z nich, prowadzącym z Kir do Kuźnic. W tym wariancie nie zrobicie tu pętelki, dlatego najlepszym wyjście będzie pozostawienie samochodu na parkingu pod kwaterą i skorzystanie z busa (rozkład jazdy znajdziecie tutaj  ) lub taksówki, jeśli planujecie bardzo wczesne wyjście na szlak.

Dolina Kościeliska — Ciemniak

Wędrówka na Czerwone Wierchy rozpoczyna się od zakupu biletów w kasie TPN i przekroczeniu bram Parku. O świcie jest tu niezwykle cicho i klimatycznie. Przez pierwsze 20 min, zielony szlak prowadzi łagodnie przez Dolinę Kościeliską, aż do mostku nad Kirową Wodą. Tuż przed nim, porzucicie zielone oznaczenia i odbijecie w lewo, podążając za kolorem czerwonym. Od tej pory, to on będzie prowadził Was przez kolejne szczyty Czerwonych Wierchów. Kilka minut później musicie przejść przez mostek, aby dostać się na drugi brzeg Miętusiego Potoku.

To właśnie w tym miejscu zaczyna się ostre podejście. Czeka na Was 1100 m w pionie i prawie 4h intensywnej wędrówki. Zanim więc dotrzecie na szczyt Ciemniaka, wylejecie trochę potu. Na pocieszenie powiem, że po drodze nie zabraknie widoków. Na początku szlak prowadzi przez las, a ścieżka usłana jest niewygodnymi kamieniami. Bądźcie ostrożni, szczególnie rano lub po deszczu, ponieważ skały mogą być tu wyjątkowo śliskie. Podczas wędrówki natkniecie się na wiele malowniczych miejsc, np. na Polanę Upłaz, z której rozpościera się zachwycający widok na Kominiarski Wierch, Halę Stoły, a nawet Babią Górę.

Po ok.2h marszu dotrzecie do charakterystycznej skałki, która nosi nazwę Piec. Otworzą się widoki, a Waszym oczom ukaże się sylwetka Giewontu, która z tej strony bardziej przypomina trójkąt, niż Śpiącego Rycerza. To bardzo dobre miejsce na przerwę i krótki odpoczynek przed dalszą wędrówką.

Idąc dalej, dotrzecie do Chudej Przełączki. Z tego miejsca, wydawać by się mogło, że szczyt Ciemniaka już tuż, tuż. Nie dajcie się jednak zwieść pozorom. Czeka Was jeszcze ok. 50 minut dreptania granią Twardego Grzbietu. Trudy podejścia z pewnością wynagrodzą widoki na Tatry Zachodnie i strome urwiska, opadające do Doliny Mułowej. Wierzchołek Ciemniaka jest płaski i dość rozległy. Rozpościera się z niego imponujący widok.

Ciemniak — Krzesanica — Małołączniak — Kopa Kondracka

Czas pożegnać się z Ciemniakiem i ruszyć w stronę oddalonej o zaledwie 15 minut Krzesanicy. Jest to najwyższy z Czerwonych Wierchów, wznoszący się na wysokość 2122 m n.p.m. Pierwszym etapem jest zejście na Mułową Przełęcz. Od tej strony, widok 200-metrowej, pionowo opadającej ściany Krzesanicy, robi imponujące wrażenie.  Za to jej południowe zbocza są trawiaste i łagodne.

Za przełęczą rozpoczyna się podejście na szczyt. Ścieżka jest miejscami stroma, za to szybko wyprowadza na dość szeroki i płaski wierzchołek, na którym znajdziecie mnóstwo kopczyków, ułożonych przez turystów.

Z Krzesanicy kierujecie się dalej w stronę Małołączniaka,  który swoją nazwę zawdzięcza Dolinie Małej Łąki, nad którą góruje.  To zaledwie 20 minut wędrówki, obfitującej w przyjemne widoki, zwłaszcza w jesiennej scenerii. Pomimo intensywnego wypasu, który przyczynił się do poważnej erozji gleby, w tym rejonie można spotkać wyjątkową roślinność. Najbardziej charakterystycznym gatunkiem, który pokrywa zbocza, jest sit skucina. Jesienią przybiera intensywną, czerwoną barwę, dzięki której zawdzięczamy nazwę masywu Czerwone Wierchy.

Ostatnim i najniższym z Czerwonych Wierchów jest Kopa Kondracka. Szczyt ten góruje nad trzema dolinami: Bystrej, Małej Łąki oraz Doliną Cichą, znajdującą się po słowackiej stronie. Podobnie, jak na Małołączniaku, tu również miał miejsce wypas owiec, który skutkował erozją gleby. Panorama jest tu naprawdę imponująca. Z jej wierzchołka roztaczają się piękne widoki na Giewont, a także na dalszy szlak prowadzący przez Czerwone Wierchy. Widać stąd wiele szczytów Tatr Wysokich, w tym majestatyczną Świnicę. Szczególnie atrakcyjna jest grań pomiędzy Kopą Kondracką a Kasprowym Wierchem.

Czerwone Wierchy — powrót przez Halę Kondratową do Kuźnic

W tym miejscu porzucacie czerwone oznaczenia szlaku i wybieracie żółte, które doprowadzą Was do Kondrackiej Przełęczy. Jeśli macie ochotę, wystarczająco dużo sił i czasu, możecie pokusić się o zdobycie Śpiącego Rycerza, co wiąże się z dodatkowym 50-minutowym spacerem. Na Kondrackiej Przełęczy, po raz ostatni podczas tej wędrówki, zmienicie kolor szlaku. Zamiast żółtych oznaczeń, wybierzecie niebieskie, które sprowadzą Was do schroniska na Hali Kondratowej i dalej prosto do Kuźnic.

*Schronisko PTTK na Hali Kondratowej jest obecnie zamknięte. Trwa jego generalny remont, a ukończenie prac zaplanowano na 2025 r. Warto mieć to na uwadze podczas planowania wędrówki.

Czerwone Wierchy – podsumowanie

Wędrówka z Kir przez Czerwone Wierchy, to doskonały sposób na spędzenie całego dnia w górach, chociaż wymaga dobrej kondycji i odpowiedniego przygotowania. Zabierzcie ze sobą zapas wody i jedzenia, aby żadne osłabienie nie zmąciło Waszej radości z podziwiania widoków. Ten szlak ma tylu samo zwolenników, co przeciwników. Według mnie, po wysiłku włożonym w spore podejście, spacer granią Czerwonych Wierchów staje się czystą przyjemnością. Pamiętajcie, że fragment szlaku wiedzie granicą i warto rozważyć wykupienie dodatkowego ubezpieczenia.

 DROGI CZYTELNIKU!

Mam nadzieję, że znalazłeś na blogu potrzebne informacje, które ułatwią Ci zaplanowanie własnych wędrówek. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz drobny napiwek w postaci wirtualnej kawy lub zajrzysz na stronę sklepu. Dzięki Twojemu wsparciu, będzie mi zdecydowanie łatwiej tworzyć kolejne wpisy. Z góry serdecznie dziękuję 🙂

Artykuł Czerwone Wierchy – szlak z Kir do Kuźnic. Opis, mapa, film pochodzi z serwisu Parvati design.

To krystaliczne jezioro o szmaragdowej barwie, niezwykłym górskim otoczeniu i łatwej ścieżce prowadzącej dookoła, od dawna przyciąga wielu turystów. Dodatkową atrakcją są tu łodzie, którymi można popływać po jeziorze. Każdy więc znajdzie coś dla siebie.

  Poranek nad Lago di Braies

Legendy

Z jeziorem zawiązanych jest kilka legend. Jedna z nich głosi, że niegdyś było tu podziemne królestwo Fanes, do którego brama znajdowała się na południowym brzegu jeziora i można było dostać się tam tylko łodzią. Dlatego właśnie ta część jeziora nazywa się Sass dia Porta.

Inna zaś wspomina o skarbach, wydobytych przez ludy żyjące w górach. Pasterze i rolnicy postanowili ukraść całe wykopane złoto i wszelkie inne dobra, ale kiedy próbowali to zrobić, mieszkańcy gór otworzyli podziemne źródło, zatapiając cały majątek.

Szeroka, wygodna ścieżka z prawej strony jeziora.

  Ławeczki nad brzegiem. Chwila przerwy z niesamowitym widokiem.

Jak dojechać nad jezioro

Planując wycieczkę nad Lago di Braies, należy pamiętać, że od 10 lipca do 10 września w dolinie Pragnes obowiązują ograniczenia dotyczące pojazdów. Od 9:00 – 16:00 wjazd odbywa się tylko za okazaniem rezerwacji miejsca parkingowego lub autobusem 442, który jeździ w sezonie. Warto więc na bieżąco sprawdzać jego rozkład jazdy.

Parkingi nad Lago di Braies

Znajdziecie tu kilka parkingów. Ich ceny różnią się w zależności od odległości i czasu parkowania.

P4 – znajduje się najbliżej jeziora i jest najdroższy (nie licząc parkingu dla gości hotelu Lago di Braies).

P3 – duży parking, który znajduje się dosłownie 5 minut spacerem od jeziora i graniczy z parkiniegm P4. Jest za to dużo tańszy, bo w sezonie zapłaciliśmy 7 euro.

P2 – znajduje się ok. 800 m od jeziora

P1 – 5,5 km, stąd w sezonie dojedziecie autobusem 439

Aktualne ceny, rezerwacje miejsc parkingowych i rozkłady jazdy autobusów znajdziecie na oficjalnej stronie: Lake Braies – Online – Bookings & How to get there (prags.bz)

Przelewając się chmury tworzyły niesamowity klimat.

Lewy brzeg jeziora. To tu na swojej drodze napotkacie dość wąskie przejścia i schodki.

Atrakcje

1. Jezioro z pokładu łodzi

Przystań, to nie tylko miejsce, które przyciąga amatorów fotografii, ale również wypożyczalnia drewnianych łodzi wiosłowych. Płynąc po spokojnej i krystalicznej tafli jeziora, możecie podziwiać górski krajobraz od zupełnie innej strony.

Za 45 minut zapłacicie 15 euro. Łodzie wypożycza się na miejscu, bez wcześniejszej rezerwacji. Na pokład wchodzą cztery osoby. Należy liczyć się z tym, że w sezonie na wolną łódkę trzeba będzie trochę poczekać.

Jeśli jesteście romantykami i marzycie o spędzeniu czasu na łodzi tylko we dwoje, to koszt wypożyczenia wzrasta do 50 euro za 45 minut. Ale czego nie robi się z miłości 😉

Ta oferta również dostępna jest tylko na miejscu.

Wypożyczalnia działa:

17.06 – 29.09.2023 r.

Codziennie 8:00 – 18:00

30.09 – 5.11.2023 r.

Codziennie od 10:00 – 16:30

Przed przyjazdem warto jednak zajrzeć na stronę internetową wypożyczalni i sprawdzić aktualny cennik oraz godziny otwarcia. Wszystkie te niezbędne informacje znajdziecie tutaj.

Przystań nad Lago di Braies

Łodzie wiosłowe – jedna z atrakcji nad Lago di Braies.

Wypożyczenie łodzi pozwala spojrzeć na otoczenie z innej perspektywy.

2. Spacer wokół Lago di Braies

Szmaragdowa toń wody i okalające ją strzeliste szczyty, to idealna sceneria do spaceru i cieszenia się pięknem przyrody. Przejście spokojnym tempem dookoła jeziora powinno Wam zająć ok. 1,5-2 h.

Naszą wędrówkę rozpoczęliśmy od pięknej kapliczki, która znajduje się na zachodnim brzegu jeziora. Wybudowana została w 1904 r.  Podobno w sezonie jest możliwość jej zwiedzania, jednak podczas naszej wizyty, niestety była zamknięta.

Z tej strony ścieżka jest bardzo szeroka i wygodna. Po drodze znajdziecie punkty widokowe i miejsca z ławeczkami, gdzie możecie zrobić sobie przerwę i podelektować się widokami.

Po drugiej stronie jeziora szlak jest już bardziej urozmaicony. Teren raz się wznosi, raz opada. Tam też czekają na Was schodki. Z tego powodu, zdecydowanie wygodniejszą opcją dla rodziców będzie zabranie dla swoich pociech nosidła, niż wózka.

Piękne otoczenie jeziora.

3. Dłuższe wędrówki rozpoczynające się nad Lago di Braies

Oprócz łatwej ścieżki znajdziecie tu również wiele innych, dłuższych i bardziej wymagających szlaków, które rozpoczynają się nad Lago di Braies.

Alta Via – to tu rozpoczyna się 120 km szlak, oznaczony nr 1 i kończący się w Belluno. Gratka dla amatorów dłuższych wędrówek i niesamowitych widoków.

Croda del Becco (Seekofel) – stanowi niezwykłe tło dla Lago di Braies. Żeby dostać się na szczyt, trzeba będzie pokonać 15 km i 1450 m w górę. Trasa jest częściowo ubezpieczona łańcuchami.

Kapliczka nad brzegiem Lago di Braies.

Lago di Braies, to z pewnością jedno z najpiękniejszych jezior w Dolomitach. Wiąże się to z bardzo dużą ilością ludzi, która odwiedza to miejsce w sezonie. Czy więc warto tu przyjechać? Na to pytanie musicie odpowiedzieć sobie sami, najlepiej odwiedzając to miejsce i wyrabiając sobie o nim własne zdanie.

Moim, warto. Spacer wokół jeziora był bardzo przyjemny, a przelewające się chmury tworzyły niesamowity klimat. Zapewne poranne godziny i niezbyt zachęcające prognozy pogody sprawiły, że na szlaku było pusto. Nie wiem, czy to miejsce wywarłoby na mnie takie wrażenie, gdybym musiała przeciskać się tu między tłumem ludźmi. Jeśli więc macie taką możliwość, wybierzcie się tu jak najwcześniej lub na zachód słońca. Powinno być już wtedy zdecydowanie spokojniej. Warto też rozważyć przyjazd jesienią. Wówczas panująca tam cisza, szmaragdowy kolor jeziora i jego górskie otoczenie, powinny chwycić Was za serce.

 DROGI CZYTELNIKU!

Mam nadzieję, że znalazłeś na blogu potrzebne informacje, które ułatwią Ci zaplanowanie własnych wędrówek. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz drobny napiwek lub zajrzysz na stronę sklepu. Dzięki Twojemu wsparciu, będzie mi zdecydowanie łatwiej tworzyć kolejne wpisy. Z góry serdecznie dziękuję 🙂

Poznaj wyjątkową biżuterię górską

Artykuł Lago di Braies – szmaragdowy klejnot Dolomitów. Dojazd, parking, atrakcje. pochodzi z serwisu Parvati design.

Po porannej wędrówce na Kłodzką Górę czuliśmy się świetnie. Humory dopisywały, tak samo jak piękna pogoda, dlatego postanowiliśmy wykorzystać ten dzień na jeszcze jedną, krótką wycieczkę.

Założenie było proste – miało być łatwo i przyjemnie, a jeśli do tego pojawiłyby się widoki, to już pełnia szczęścia. Kierując się powyższymi kryteriami, obraliśmy za cel Jagodną z Przełęczy Spalonej. To właśnie na jej szczycie znajduje się wieża widokowa, z której liczyliśmy na rozległą panoramę.

Miejsce startu – Przełęcz Spalona i Schronisko PTTK Jagodna

Żeby bez problemu dotrzeć na miejsce startu, wpiszcie w nawigację Przełęcz Spalona lub od razu Schronisko PTTK Jagodna. Tuż obok niego znajdziecie sporych rozmiarów parking, gdzie będziecie mogli zostawić swój samochód. Pamiętajcie, że wieża widokowa na Jagodnej przyciąga wielu turystów i w sezonie bywa tu tłoczno.

Kiedy już dotrzecie na miejsce, możecie spróbować pysznego jedzenia i poleżeć na hamakach rozwieszonych przed schroniskiem. Jednak z doświadczenia polecam zrobić to po powrocie ze szczytu, bo po tak dobrym i obfitym posiłku, trudno było nam ruszyć na szlak 😉

Niebieskim szlakiem na Jagodną

Spod schroniska ruszamy wygodną, szutrową drogą, wypatrując niebieskich oznaczeń. Na szlaku nie znajdziecie żadnych morderczych podejść, dlatego to idealne miejsce na spokojny spacer zarówno dla starszych i tych najmłodszych. Śmiało możecie zabrać ze sobą wózek, pamiętając jedynie o tym, żeby cały czas podążać wygodną drogą, pomijając odbicie do lasu, które i tak ostatecznie wyprowadza nas z powrotem na szutrową drogę.

Szlak co prawda nie jest widokowy, ale mimo tego, nie można odmówić mu uroku. Otaczający las, śpiew ptaków i czekająca na szczycie Jagodnej wieża, rekompensuje ten minus.

Wieża widokowa na Jagodnej

Po ok. 1,5h spokojnego spaceru, Waszym oczom ukaże się całkiem zgrabna wieża widokowa na Jagodnej. Jest ona wyższa od swojej drewnianej poprzedniczki, która miała 17 metrów wysokości i przetrwała do 1939r. Obecna wieża powstała w 2019r. w ramach projektu „Czesko-Polski Szlak Grzbietowy”.

Na 19. metrze znajduje się duża, okrągła platforma widokowa. Prowadzą na nią dość wąskie, kręcone schody i może się zdarzyć, że osoby z lękiem wysokości będą miały problem z wejściem na samą górę.

Podłoga głównego tarasu widokowego, pokryta jest deskami, co być może zapewni Wam większy komfort na górze.

Przy dobrej pogodzie widoki z wieży potrafią zachwycić. Z góry możecie dojrzeć m.in. Masyw Śnieżnika, Masyw Ślęży czy Góry Orlickie.

Nie zapomnijcie o pieczątce Korony Gór Polski, oczywiście jeśli je zbieracie. Znajdziecie ją w schronisku PTTK Jagodna, a od 17.03.2023r. podobno również na szczycie pod wiatką, w nowej w skrzyneczce. Jeśli faktycznie tam jest, dajcie znać w komentarzach 🙂

Odpoczynek w schronisku PTTK Jagodna

Spacer na Jagodną z Przełęczy Spalonej nie jest ani długi, ani wymagający, ale po powrocie warto wstąpić do uroczego schroniska i nieco się posilić. A jest czym 😀  Osobiście polecam Wam racuchy z jagodami i omlet drwala. Zresztą, zerknijcie na stronę schroniska PTTK Jagodna i przekonajcie się sami, że warto tam zajrzeć i odpocząć po wędrówce 😊

Zostawiam Wam jeszcze krótki film z wejścia na Jagodną. Będzie mi miło, jeśli zasubskrybujecie kanał i zostawicie łapkę lub komentarz, żeby być na bieżąco 🙂

 DROGI CZYTELNIKU!

Mam nadzieję, że znalazłeś na blogu potrzebne informacje, które ułatwią Ci zaplanowanie własnych wędrówek. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz drobny napiwek lub zajrzysz na stronę sklepu. Dzięki Twojemu wsparciu, będzie mi zdecydowanie łatwiej tworzyć kolejne wpisy. Z góry serdecznie dziękuję 🙂

Artykuł Jagodna z Przełęczy Spalonej – Góry Bystrzyckie. Panorama z wieży widokowej. pochodzi z serwisu Parvati design.

Kłodzka Góra, to szczyt, który znajduje się w paśmie Gór Bardzkich. Co prawda, wcale nie jest najwyższa, ale to właśnie ona należy do Korony Gór Polski i to tutaj została wybudowana wieża widokowa. Jeśli więc jesteście fanami rozległych panoram, to koniecznie tu się wybierzcie.

Kłodzka Góra z Przełęczy Kłodzkiej

Kłodzka Góra dostępna jest z trzech stron, ja natomiast zdecydowałam się na wariant z Przełęczy Kłodzkiej. Znajdziecie tam spory, darmowy parking. Bądźcie jednak czujni, ponieważ znajduje się on na zakręcie i łatwo go przejechać .

Przy parkingu odnajdziecie niebieskie oznaczenia i rowerową bramę Pętli Kłodzkiej – nie idźcie tą drogą 😉. Właściwy szlak z niebieskimi oznaczeniami kryje się nieco po lewej stronie, schowany wśród drzew.

Parking na Przełęczy Kłodzkiej

Początek szlaku

Raz w górę, raz w dół

Tego dnia było niezwykle upalnie, a ja do końca nie wiedziałam, co mnie czeka za chwilę. A czekało sapanie i strome podejście. Niby suma podejść na Kłodzką Górę, to zaledwie 332m, ale odcinek do pierwszego z trzech wzniesień – Podzameckiej Kopy potrafi dać w kość, zwłaszcza przy tak wysokich temperaturach. Na szczęście to najtrudniejszy odcinek tego szlaku. Od tego miejsca zaczyna być łagodniej, a teren raz opada, raz się wznosi. Mijamy Grodzisko i Jelenią Kopę, skąd dzieli nas parę metrów, żeby zza drzew wyłonił się w oddali nasz cel – wieża widokowa na Kłodzkiej Górze. Na rozwidleniu Trzech Granic odbijamy w lewo i po kilku minutach docieramy na szczyt.

Najcięższe podejście za nami

Pierwsze widoki na szlaku

Wieża widokowa na Kłodzkiej Górze

Wieża widokowa ma 35m i jest zbudowana z kratownicy, a na górę wiodą kręte schody. Ostatni taras znajduje się na 30m i jest tu sporo przestrzeni. Osobiście, to mój ulubiony typ wież, ale wiem, że nie wszyscy czują się komfortowo na takich ażurowych konstrukcjach. Jednak nie ma się co martwić, bo nawet jeśli nie dacie rady wejść na ostatni poziom, to po drodze znajduje się kilka platform, skąd możecie nacieszyć oczy widokami z niższych wysokości. A jest co podziwiać. Możecie z niej dojrzeć Masyw Śnieżnika, Góry Bardzkie, Orlickie oraz Sowie, a nawet Karkonosze.

Wieża widokowa na Kłodzkiej Górze

Wieża widokowa na Kłodzkiej Górze

Jest przyjemnie

Rozległa panorama z wieży widokowej

Szlak nie jest długi. Rozpoczynając marsz z Przełęczy Kłodzkiej musimy pokonać 3km i 332m podejść. Za ten wysiłek, na szczycie czeka nas prawdziwa, widokowa uczta.

Zostawiam Wam jeszcze film z wejścia na Kłodzką Górę. Będzie mi miło, jeśli zasubskrybujecie kanał i zostawicie łapkę lub komentarz, żeby być na bieżąco  🙂

Do zobaczenia na szlaku!

 DROGI CZYTELNIKU!

Mam nadzieję, że znalazłeś na blogu potrzebne informacje, które ułatwią Ci zaplanowanie własnych wędrówek. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz drobny napiwek lub zajrzysz na stronę sklepu. Dzięki Twojemu wsparciu, będzie mi zdecydowanie łatwiej tworzyć kolejne wpisy. Z góry serdecznie dziękuję 🙂

Artykuł Wieża widokowa na Kłodzkiej Górze – Góry Bardzkie pochodzi z serwisu Parvati design.

Góra Ślęża jest najwyższym szczytem Masywu Ślęży. Jej imponująca sylwetka kusi z daleka, a tajemniczość przyciąga wielu, w tym mnie. Dodatkowo odwiedzając Ślężę można dopisać sobie kolejny szczyt do kolekcji w Koronie Gór Polski, Koronie Sudetów Polskich i Koronie Sudetów, dlatego warto się tu wybrać.

Po długich miesiącach lockdownu, to właśnie szlak na Ślężę wybrałam na górskich rozruch. Możliwości, żeby dostać się na szczyt istnieje mnóstwo, ja natomiast wybrałam szlak z Sobótki. Auto zostawiłam na parkingu przy ul. Armii Krajowej, skąd należy podejść kawałek asfaltową drogą pod Dom Turysty w Wieżycy i tam odbić w lewo. Ten odcinek nie powinien Wam zająć więcej, niż 10 min. Od tej pory, na szczyt miały mnie prowadzić żółte oznaczenia.

Początek szlaku na Ślężę

Brama na szlaku

Po przekroczeniu „bramy”, szlak zaczyna piąć się ostro do góry. Zaskoczył mnie ten odcinek, ponieważ spodziewałam się łagodnej, leśnej ścieżki, a tymczasem moja kondycja została wystawiona na próbę od samego początku. Jednak szybko zza drzew wyłoniła się wieża Bismarcka, co dało nadzieję na chwilę wytchnienia. Owa wieża ma 15 m i jest punktem widokowym, z którego podobno, przy dobrej pogodzie można obserwować Karkonosze ze Śnieżką, Równinę Śląską i Wrocław. Niestety nie było mi dane ich podziwiać, gdyż wieża otwarta jest w weekendy przy dobrej pogodzie. Dlatego wybierając się tutaj  z myślą o dalekich obserwacjach, z pewnością warto upewnić się, czy jest w danym dniu czynna.

Ostro do góry

Wieża Bismarcka pośród drzew

Od tej chwili szlak staje się bardzo przyjemny, daje wytchnienie od podejść, a cień jest zbawienny w ten upalny, duszny dzień. Docieram do wiaty, w której można zrobić sobie chwilę przerwy. Niestety tony śmieci niszczą urok tego miejsca i dlatego nie zatrzymuję się tu zbyt długo.  To tu szlak żółty łączy się z czerwonym , który wybiorę na zejściu.

Poznaj wyjątkową biżuterię górską

Po kilkunastu minutach marszu, po prawej stronie, moim oczom ukazała się stara klatka z porwaną siatką. To za nią znajdują się starożytne rzeźby kultowe. „Panna z Rybą” i „Niedźwiedź”. Niestety czas nie oszczędził tych postaci i mają już wiele ubytków. Za to legendę o służącej Gertrudzie i niedźwiedziu oraz o tym, co ich tu spotkało, możecie poznać dzięki umieszczonej przy nich tablicy.

Klatka z rzeźbami

Panna z rybą i Niedźwiedź

Stąd do szczytu Ślęży nie zostało już wiele. Pewnie kiedyś, ta leśna ścieżka dłużyłaby mi się niemiłosiernie, ale nie tym razem. Nie wiem, czy to za sprawą tak długiego siedzenia w domu, czy ciszy i spokoju, ale wędrowało mi się niezwykle przyjemnie. Cieszyło mnie wszystko, śpiew ptaków, soczysta zieleń dookoła i malutkie nornice, które biegały po szlaku.

Ślęża coraz bliżej

Po wyjściu z lasu na polanę, zaskoczyła mnie pustka. Kilka osób na szczycie Ślęży to nie było to, czego się spodziewała. Nie, żebym narzekała, jednak to miejsce kojarzy mi się z grillami i gwarem. W końcu to popularne miejsce, a bliskość Wrocławia sprawia, że wiele rodzin wybiera to miejsce na weekendowy odpoczynek. I wcale się nie dziwię, bo gdybym mieszkała w takiej odległości, robiłabym dokładnie tak samo.

Na szczycie Ślęży znajduje się Dom Turysty im. Romana Zmorskiego, Radiowo Telewizyjne Centrum Nadawcze Ślęża wraz z masztem anteny nadawczej, wiata turystyczna, krzyż milenijny, Kościół pod wezwaniem Nawiedzenia NMP, obok którego stoi rzeźba niedźwiedzia oraz wieża widokowa.

Góra Ślęża

Dom Turysty na Ślęży

Niedźwiedź – starożytna rzeźba kultowa

Kościół możecie zwiedzać za darmo w weekendy, a za wejście na wieżę i zejście do podziemi, pobierana jest symboliczna opłata. Jeśli jednak traficie tu w środku tygodnia lub nie chcecie płacić za wejście, macie jeszcze jedną opcję podziwiania panoramy ze szczytu. Obchodząc Kościół z prawej strony i kierując się za niebieskimi oznaczeniami docieram bowiem do wieży widokowej. Mierząca 12 m, bardzo „techniczna”, żelbetonowa wieża widokowa na Ślęży, oferuje całkiem fajne widoki. Niestety przejrzystość powietrza nie pozwoliła na bardzo dalekie obserwacje, ale i tak byłam zachwycona.

Wieża widokowa na Ślęży

Panorama z wieży widokowej

Widok ze Ślęży

Wieża Kościoła

Widok może zachwycić

Ślęża, to niezwykle tajemnicze, owiane wieloma legendami miejsce. Zw względu na dobry dojazd do Sobótki, bliskość Wrocławia i masa szlaków, prowadzących na jej szczyt sprawia, że to idealne miejsce na odpoczynek dla rodzin z dziećmi.

Na start wybrałam szlak żółty spod Domu Turysty pod Wieżycą. Nie lubię wracać tą samą drogą, więc żeby chociaż trochę urozmaicić sobie zejście, przy wiacie wybrałam czerwone oznaczenia . Taki wariant przejścia wg. map w dwie strony zajmie Wam ok.3h. Zapewniam Was jednak, że nie ma się po co spieszyć. Ślęża to niezwykle urokliwe miejsce i bez wątpienia warto spędzić tu dłuższą chwilę.

Zostawiam Wam jeszcze krótki film z wejścia na Ślężę. Będzie mi miło, jeśli zasubskrybujecie kanał i zostawicie łapkę lub komentarz, żeby być na bieżąco 🙂

 DROGI CZYTELNIKU!

Mam nadzieję, że znalazłeś na blogu potrzebne informacje, które ułatwią Ci zaplanowanie własnych wędrówek. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz drobny napiwek lub zajrzysz na stronę sklepu. Dzięki Twojemu wsparciu, będzie mi zdecydowanie łatwiej tworzyć kolejne wpisy. Z góry serdecznie dziękuję 🙂

Artykuł Góra Ślęża z Sobótki. Panorama z wieży widokowej. pochodzi z serwisu Parvati design.

Poprzedni rok, delikatnie mówiąc, nie był dla mnie osobiście łaskawy, a 2020 dołożył swoje. Do tego, z powodu pandemii nijak nie można było wyrwać się na żaden szlak, ani nawet do lasu. Wszystkie plany wzięły w łeb, a były zacne, bo urodziny kolegi, mieliśmy spędzić w górach.

Ostatecznie zamiast w maju, świętowaliśmy w czerwcu, lądując w Bieszczadach i mając do dyspozycji 2 dni na szlakach. Wiecie, jak boli, kiedy ma się przygotowany cały notes wycieczek i trzeba z tego wybrać dwie? 😉 Jednak tym razem nie mieliśmy wątpliwości i bieszczadzki klasyk – Rozsypaniec, Halicz i Tarnica stały się tego dnia naszym celem.

Początek szlaku

Lubię, kiedy mam możliwość zrobić w górach pętelkę, bo powrót tą samą trasą zazwyczaj mnie nuży. Zaparkowaliśmy więc w Wołosatem i kierując się czerwonymi oznaczeniami ruszyliśmy szeroką, asfaltową drogą ku przełęczy Bukowskiej. Ten kierunek wydaje mi się optymalny, ze względu na to, że nudny, asfaltowy odcinek drogi pokonuje się na początku, kiedy ma się jeszcze siły i pokłady cierpliwości. Na zejściu mogłoby ich zabraknąć, a takiego ryzyka nie chcieliśmy podejmować.

W stronę Przełęczy Bukowskiej

Kiedy ścieżka zamienia się w kamienną i delikatnie wkracza do lasu, od razu robi się przyjemniej. W pierwszej wiacie robimy krótką przerwę na śniadanie, po czym ruszamy dalej. Towarzyszy nam szum potoku Wołosatka, a że wzdłuż szlaku znajduje się ścieżka przyrodnicza „Rozsypaniec – Krzemień”, to dowiemy się m.in., że jego brzeg porasta olszynka karpacka. 

Kamienną ścieżką do góry

Szlak pnie się delikatnie pod górę i szło się zaskakująco dobrze, mimo piekielnego upału. Ale wszystko co dobre, czasem musi zostać zmącone. Tym razem przez poważny głos koleżanki:

– Słyszałaś?

– Nie, a co miałam słyszeć?

– Grzmi.

Spojrzałam na nią z niedowierzaniem, ale na wszelki wypadek zamarłam, nasłuchując jakichkolwiek odgłosów zwiastujących koniec naszej wycieczki.

Ja nie słyszałam nic, Oni wszystko. Takim sposobem rozpętała się między nami burzliwa narada, co dalej. Bo, o ile moi towarzysze byli gotowi natychmiast zawracać, to ja nie podzielałam tak entuzjastycznie tego pomysłu. Nie dlatego, że ignoruję burzę, zwłaszcza w górach, ale dlatego, że do Przełęczy Bukowskiej zostały nam dosłownie dwie minuty, więc uparcie zmierzałam w górę, żeby zobaczyć, jak tam przedstawia się sytuacja.

Czarne chmury

Granat nieba, które zastaliśmy ostatecznie na Przełęczy, faktycznie nie zwiastował niczego dobrego. Jednak po naszej stronie niebo było błękitne, a wiatr przeganiał czarne chmury do naszych sąsiadów. Postanowiliśmy poczekać na dalszy rozwój sytuacji .Wystarczyło chwilę odpocząć i wcisnąć w siebie trochę kalorii, żeby znów powrócił optymizm, bo po jeszcze niedawno ciężkich chmurach nie został nawet ślad. Zarzuciliśmy więc plecaki i ruszyliśmy  w stronę Halicza. Od tej pory towarzyszyły nam tylko piękne widoki i wiatr.

Widok z Przełęczy Bukowskiej

Maszerowaliśmy wąską ścieżką, co chwilę oglądając się za siebie, bo widoki na ukraińską część Bieszczadów zapierają dech w piersiach.

W drodze na Halicz

W oddali nasz wzrok przyciągała już Tarnica. Zanim mieliśmy do niej dotrzeć, czekała nas wizyta na trzecim pod względem wysokości szczytem w polskiej części Bieszczadów. Halicz przywitał nas zwalającym z nóg wiatrem i bajecznymi widokami.

Tarnica przyciąga wzrok

Halicz na wyciągnięcie ręki

To stąd można zobaczyć m.in. Połoninę Bukowską z Kińczykiem Bukowskim, Pikuj czyli najwyższy szczyt w Bieszczadach, a przy dobrej pogodzie wypatrzeć można szczyty słynnych Gorganów. Pięknie prezentuje się Tarnica z Tarniczką, Mała i Wielka Rawka oraz Przełęcz Goprowska, w stronę której powoli ruszaliśmy.

Opuszczamy Halicz

W stronę Przełęczy Goprowskiej

I chyba ten odcinek szlaku, pomiędzy Haliczem, a Przełęczą Goprowską najbardziej skradł moje serce. Teren delikatnie się obniża, a później trawersuje zbocze Kopy Bukowskiej. Szło się wspaniale wśród wszechobecnej zieleni, do momentu, w którym mój żołądek postanowił przypomnieć mi o tym, że istnieje. Niestety ten ból czasem towarzyszy mi podczas górskich wędrówek, a spowodowany jest zapewne tym, że ciężko mi wcisnąć w siebie cokolwiek do jedzenia. Kiedy inni pochłaniają kalorie, ja zazwyczaj biegam z aparatem. To tu też okazało się, że część ekipy została delikatnie mówiąc spalona przez słońce, czego konsekwencje miały pojawić się dopiero kolejnego dnia.

Na Przełęczy Goprowskiej

Na Przełęczy Goprowskiej zrobiliśmy więc dłuższą przerwę na zmęczenie bułki i wzięcie leków. Z obawą zaczęłam spoglądać na podejście, które miało nas wyprowadzić na Przełęcz Krygowskiego. Na szczęście poczułam się na tyle dobrze, że mogliśmy ruszyć dalej. Nie powiem, żeby wszystko przebiegło lekko, bo podobno nieszczęścia lubią chodzić parami.  Tym razem ofiarą podejścia padły kolana koleżanki. Im wyżej, tym gorzej. Po wielu odpoczynkach udało nam się dotrzeć do siodła rozdzielającego Tarnicę z Tarniczką. Szybki opatrunek i można było podążać w stronę szczytu.

Tarnica na wyciągnięcie ręki

Nie wyobrażaliśmy sobie, żeby nasze oczy nie ujrzały rozległej panoramy z najwyższego po naszej stronie szczytu Bieszczadów. A widoki są imponujące. Przede wszystkim wrażenie robi nasza dotychczasowa trasa, którą widać stąd jak na dłoni. Wypatrzycie również m.in. Wielki Wierch, Pikuj, Krzemieniec, Małą i Wielką i Rawkę, Smerek i Połoninę Caryńską, a przy dobrej pogodzie nawet Tatry.

Bieszczadzki klasyk – Tarnica

Rozległe panoramy robią wrażenie

Rzut oka na szlak, który przeszliśmy

Po zejściu z Tarnicy, nasz pierwotny plan uległ zmianie. Zakładał bowiem przejście Szerokim Wierchem na parking w Ustrzykach, gdzie specjalnie rano zostawiliśmy drugi samochód. Niestety kontuzja kolan przeważyła i Szeroki Wierch zostawiliśmy sobie na inną okazję . Spokojnym krokiem zeszliśmy z powrotem na parking, z którego ruszaliśmy rano. Warto było pokonać wszelkie niedogodności tego dnia, żeby móc cieszyć się tą klasyczną, bieszczadzką pętelką. Końcówka szlaku przyniosła nam niezwykle sielankowe widoki, ale ja już powoli zaczynałam zastanawiać się, co przyniesie nam kolejny dzień w Bieszczadach.

Sielankowe widoki

Bieszczadzki klasyk już za nami

Wg map, trasa zajmuje ok. 6h, nam zajęła zdecydowanie więcej. Piękna pogoda i widoki sprawiły, że ani myśleliśmy o jakichkolwiek wyścigach z czasem i gnaniu przed siebie na złamanie karku. Wybierając się naszymi śladami, nie zapomnijcie o spakowaniu jedzenia i zapasu wody, bo po drodze nie znajdziecie żadnego schroniska. A jeśli szukacie innych, ciekawych propozycji wycieczek, to zajrzyjcie koniecznie do wpisu o najpiękniejszych miejscach widokowych w Bieszczadach.

 DROGI CZYTELNIKU!

Mam nadzieję, że znalazłeś na blogu potrzebne informacje, które ułatwią Ci zaplanowanie własnych wędrówek. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz drobny napiwek lub zajrzysz na stronę sklepu. Dzięki Twojemu wsparciu, będzie mi zdecydowanie łatwiej tworzyć kolejne wpisy. Z góry serdecznie dziękuję 🙂

Poznaj wyjątkową biżuterię górską

Artykuł Bieszczadzki klasyk – Rozsypaniec, Halicz i Tarnica pochodzi z serwisu Parvati design.

Jeśli marzą Wam się puste szlaki i drogi bez korków, wówczas listopadowy, długi weekend nie będzie najlepszym terminem na górskie wycieczki, przynajmniej w teorii. Jednak kiedy przyjaciółka akurat wtedy ma urodziny, to ja nie dyskutuję, tylko pakuję plecak i mknę A1 w stronę Szklarskiej Poręby, gdzie czeka na nas zarezerwowany nocleg.

Głównym celem naszego wyjazdu była Śnieżka, jednak pogoda miała dla nas zupełnie inne plany. We wszystkich możliwych prognozach przewidywany był, a jakże, deszcz. Mieliśmy trzy dni na realizację naszego głównego planu, więc szybko usiadłyśmy do mapy w poszukiwaniu jakiegoś krótkiego szlaku na rozruch, w tej uroczej, listopadowej aurze. Nasz wzrok momentalnie padł na Skalnik. Niewysoki, liczący 945 m n.p.m. szczyt, który zalicza się do KGP, idealnie nadawał się na krótką wycieczkę tego dnia.

Dwie godziny snu i byliśmy jak nowo narodzeni. Pogoda przywitała nas mżawką i całkowitym brakiem widoków. Niezrażeni jednak niczym, zapakowaliśmy się do auta i ruszyliśmy w stronę Rudaw Janowickich, gdzie na niewielkim parkingu zostawiliśmy auto. Gotowi do drogi, minęliśmy znak Czarnów Żegna i ruszyliśmy za niebieskimi oznaczeniami w głąb lasu.

Początek szlaku z Czarnowa

I nie ma co ukrywać, że ten szlak wiedzie cały czas wśród drzew. Mimo to, utrzymujące się mgły, robiły niesamowite wrażenie, a panująca aura tajemniczości wciągała nas coraz bardziej. Ścieżka była niezwykle przyjemna i nawet nie wiadomo kiedy stanęliśmy na rozwidleniu szlaków.

Skalnik i Ostra Mała – mglistym szlakiem z Czarnowa

Rozwidlenie szlaków

Zanim ruszyliśmy w kierunku Sklanika, odbiliśmy w stronę formacji, które noszą nazwę Konie Apokalipsy. Mimo nowych okularów i chyba dość wybujałej wyobraźni, nijak nie mogłam ich tam dostrzec. Wierzę jednak na słowo, że tam są, a resztę zwalam na wszechobecną mgłę. Stąd mieliśmy już rzut beretem na punkt widokowy Ostra Mała, który przywitał nas całkowitym mlekiem.

Kamienne schody na Ostrą Małą

Niepocieszeni wróciliśmy do rozwidlenia szlaków i za niebieskimi oznaczeniami ruszyliśmy do naszego głównego celu -Skalnika. Co tu dużo pisać. Szczyt znajduje się w lesie i gdyby nie tabliczka z informacją, ciężko byłoby go znaleźć. Jeśli dokumentujecie odwiedzone szczyty KGP, to musicie podejść kawałek w las, w zachodnim kierunku, gdzie znajdziecie skrzyneczkę z pieczątką. W tym miejscu wycieczkę można sobie przedłużyć, my jednak ze względu na pogodę i dość późną porę, ruszyliśmy z powrotem tą samą trasą.

Skalnik – szczyt należący do KGP

Wracając postanowiliśmy jeszcze raz zerknąć w stronę Ostrej Małej i wbiło nas w ziemię. Wiatr rozwiał mgłę, a naszym oczom ukazywały się kolejne okoliczne szczyty. Cały spektakl trwał trzy minuty, po czym świat znów spowiły gęste, ciężkie chmury.

Tańczące chmury

Koniec spektaklu

Droga powrotna minęła nam błyskawicznie i już wkrótce jechaliśmy do Szklarskiej Poręby, obserwować prognozy pogody na kolejny dzień. Czy uda nam się tym razem wybrać na Śnieżkę? Tego jeszcze nie wiedzieliśmy, ale zupełnie nam to nie przeszkadzało, bo ten dzień, mimo mżawki i mgły, zaliczyliśmy do bardzo udanych.

Skalnik, należący do KGP, to świetna propozycja na rozgrzewkę, a widoki z Ostrej Małej przy dobrej pogodzie mogą zdecydowanie zachwycać. Jeśli dopisze Wam dobra widoczność, to możecie podziwiać panoramę Karkonoszy, a nawet Ślężę. Szlak z Czarnowa, jest najkrótszą opcją dostania się na szczyt, ale śmiało można wybrać jeden z kilku dłuższych wariantów, ciesząc się bardzo przyjemnym spacerem.

 DROGI CZYTELNIKU!

Mam nadzieję, że znalazłeś na blogu potrzebne informacje, które ułatwią Ci zaplanowanie własnych wędrówek. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz drobny napiwek lub zajrzysz na stronę sklepu. Dzięki Twojemu wsparciu, będzie mi zdecydowanie łatwiej tworzyć kolejne wpisy. Z góry serdecznie dziękuję 🙂

Artykuł Skalnik i Ostra Mała – mglistym szlakiem z Czarnowa pochodzi z serwisu Parvati design.

Góry to takie miejsce, gdzie chyba każdy turysta znajdzie coś dla siebie. Bo przecież nie tylko pasm górskich jest w Polsce sporo, ale są one równocześnie niesamowicie różnorodne. Puste, leśne ścieżki, opuszczone osady, widokowe połoniny, polany, czy wreszcie skaliste, tatrzańskie granie.

No i gdzieś w całej tej „klęsce urodzaju” są także Gorce. Moim zdaniem góry szczególne, bo łączące wiele z powyższych zalet. Można tutaj odnaleźć spokój, trochę ciszy, ale pasmo to może się również pochwalić pięknymi polanami, które zachwycają krajobrazami.

W tekście tym natomiast poruszę coś jeszcze innego, co ucieszy przede wszystkim miłośników podziwiania górskich panoram. Jakiś czas temu w gminie Ochotnica Dolna, w ramach pewnego projektu, wzniesiono cztery wyjątkowe wieże widokowe. A co z nich widać? Zaskakująco sporo. Przede wszystkim niezwykle imponujący z tej perspektywy łańcuch Tatr. Przy odpowiedniej pogodzie widok ten naprawdę urzeka. W zależności od wyboru konkretnego miejsca zobaczyć można też Pieniny, czy choćby Beskid Żywiecki z Babią Górą na czele.

1. Lubań 1211 m n.p.m.

Wszystkie drogi prowadzą na Lubań. Szlaków dojściowych na szczyt jest bowiem sporo, no i w zasadzie tylko od osobistych preferencji zależy, którą ścieżkę wybierzemy. Najkrótszy i najłatwiejszy szlak, który doprowadzi nas pod wieżę widokową, to ten niebieski prowadzący z Przełęczy Snozka. Nieco dłużej będziemy musieli wędrować, jeśli na start wybierzemy Kluszkowce, bądź Grywałd. Warianty z Ochotnicy Dolnej czy Tylmanowej są jeszcze dłuższe, a w dodatku należy pokonać sporą ilość przewyższeń. Trasa z Krościenka, chociaż przyjemna i atrakcyjna, jest równocześnie najdłuższym wariantem dojścia na szczyt.

2. Gorc 1228 m n.p.m.

Istnieją dwie dogodne drogi dojściowe na Gorc. Na miejsce startu swojej wędrówki można wybrać Rzeki, albo Zasadne. Oba warianty są podobne ze względu na długość i przewyższenia, jakie trzeba pokonać, więc trasę można wybrać dowolnie, biorąc może pod uwagę jedynie fakt, gdzie nocujecie i czy zamierzacie dalej gdzieś wędrować. Na szczyt można się też dostać ze Szczawy lub Ochotnicy Dolnej, ale są to warianty o ponad godzinę dłuższe, niż te wcześniej wspomniane.

3. Magurki 1108 m n.p.m.

Może kogoś zaskoczę, ale na Magurki nie prowadzi taki klasyczny szlak turystyczny. Nie ma się jednak czym przejmować, ponieważ na wieżę można się dostać, spacerując wzdłuż ścieżki dydaktycznej. Ta oznaczona jest kolorem zielonym i raczej bez przygód prowadzi na szczyt. Na miejsce startu wybrać można Ochotnicę Górną, chociaż lepszym wyborem będzie podjechanie dalej, w stronę przysiółku Jaszcze Duże. Ciekawostką jest to, że w drodze na szczyt, poniżej przełęczy Pańska Przechybka, mija się miejsce katastrofy amerykańskiego bombowca z czasów II wojny światowej.

4. Koziarz 942 m n.p.m.

Szczyt co prawda nie znajduje się w Gorcach, a w Beskidzie Sądeckim, natomiast fakt, że wznosi się niedaleko pozostałych wzniesień powoduje, że i o nim warto pamiętać, wybierając się w tamte strony. Jest najniższą górą w tym rankingu i osobiście uważam, że pod względem panoramy również ustępuję pozostałym, wymienionym powyżej miejscom. Czy to oznacza, że Koziarz można sobie odpuścić? Absolutnie nie, bo to ciągle niezwykle atrakcyjny szczyt, który niesamowicie zyskał na popularności w momencie wybudowania wieży. Najkrótszy szlak, który prowadzi na wierzchołek, to ten zielony, zaczynający się w Tylmanowej. Spragnieni dłuższych wędrówek mogą rozpocząć marsz w Łącku lub Krościenku.

Projekt budowy wież widokowych w Gorcach wzbudzał początkowo nieco kontrowersji. Miłośnicy rozległych widoków dyskutowali z tymi, którzy nad panoramy przedkładają brak ingerencji człowieka w przyrodę. Wydaje mi się, że po kilku latach ten spór nieco osłabł, a wieże na stałe wpisały się już w okoliczny krajobraz. Same konstrukcje należy również pochwalić za to, że umożliwiają wejście również osobom z lękiem wysokości. Budowla jest solidna, zabudowana, a to pozwala na chwilę zapomnieć o tym, że znajdujemy się kilkanaście czy kilkadziesiąt metrów nad ziemią.

 DROGI CZYTELNIKU!

Mam nadzieję, że znalazłeś na blogu potrzebne informacje, które ułatwią Ci zaplanowanie własnych wędrówek. Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawisz drobny napiwek lub zajrzysz na stronę sklepu. Dzięki Twojemu wsparciu, będzie mi zdecydowanie łatwiej tworzyć kolejne wpisy. Z góry serdecznie dziękuję 🙂

Artykuł Wieże widokowe w Gorcach pochodzi z serwisu Parvati design.

Zapewne większość z nas posiada coś srebrnego w swojej kolekcji- ulubione kolczyki, łańcuszek lub pierścionek. Tylko co zrobić, kiedy zamiast cieszyć nas swoim blaskiem, zaczynają ciemnieć, a na ich powierzchni powstaje nieestetyczny nalot? Czy to znaczy, że nasza biżuteria jest podróbą i musimy się z nią pożegnać? Nic bardziej mylnego.

Dlaczego więc srebro ciemnieje?

Srebro ciemnieje i jest to całkowicie naturalny proces, który wynika z jego właściwości chemicznych. W największym stopniu przyczyniają się do tego związki siarki (głównie tlenek siarki), które znajdują się w powietrzu. Im ich więcej, tym szybciej zachodzą zmiany widoczne na naszej biżuterii, która najpierw traci blask, a następnie pokrywa się  żółtym, brązowym, a na końcu czarnym nalotem. Niestety, im bardziej zanieczyszczone powietrze, tym szybciej widać zachodzące zmiany.

Jednak nie tylko powietrze ma wpływ na wygląd naszych srebrnych dodatków. Do tego procesu przyczyniają się również kosmetyki, perfumy, mydło, woda, a nawet skład potu (jeśli dieta jest bogata w biało, wówczas wydziela się więcej siarkowodoru.)

Jak więc poradzić sobie z tym problemem?

Aby dłużej cieszyć się pięknym wyglądem naszej biżuterii, warto zastosować kilka prostych zasad:

– zawsze zdejmujmy biżuterię przed kąpielą, basenem czy myciem naczyń, srebro nie lubi moczenia

– poczekajmy, aż balsam lub krem wchłonie się całkowicie, a skóra będzie sucha i czysta

– srebro błyskawicznie ściemnieje, jeśli będziemy przechowywać je w łazience, ponieważ nie lub wilgotnych i ciepłych pomieszczeń

– zdejmujmy biżuterię do spania oraz prac domowych, dzięki czemu unikniemy uszkodzeń mechanicznych (zarysowań) oraz chemicznych (np. pęknięcia lutów)

– srebro najlepiej przechowywać w suchym i ciemnym miejscu, oddzielając od siebie poszczególne dodatki, żeby nie uległy porysowaniu

Czyszczenie srebra

Powstanie ciemnego nalotu jest nieuniknione. Dlatego warto od czasu do czasu sięgnąć po specjalne preparaty, które przywrócą nieskazitelny wygląd naszej srebrnej biżuterii.

Świetnie sprawdzą się specjalne ściereczki lub płyny do jej czyszczenia, które kosztują kilka złotych, a starczą nam na dłużej. W przypadku tych środków, zawsze postępujemy zgodnie z instrukcją podaną na opakowaniu.

Jeśli zabrudzenie jest mocne, warto oddać biżuterię do złotnika, który w profesjonalny sposób przywróci jej blask.

Nie polecam czyszczenia srebra pastą do zębów (zwłaszcza z granulkami) i szczoteczką. Srebro jest bardzo delikatne i mogą powstać na nim mikrouszkodzenia i rysy, które jeszcze bardziej będą zbierały brud, nie wspominając o wyglądzie naszej biżuterii.

Srebro ciemnieje, ponieważ  jest to naturalny proces (o ile produkt nie jest oksydowany, co powinno być dokładnie opisane przy sprzedaży) i pozostaje nam zaakceptować cechę tego materiału. Dbajmy więc o naszą biżuterię, odpowiednio ją przechowujmy i czyśćmy. Jeśli stanie się to naszym nawykiem, to z pewnością długo nam posłuży i będzie zachwycać nas swoim blaskiem.

Artykuł Dlaczego srebro ciemnieje? pochodzi z serwisu Parvati design.